تا یکساعت دیگه میان. و از یکساعت دیگه اینجا پر از آدمایی میشه که دوستشون ندارم/ دوستم ندارند. ولی به دروغ همو می بوسیم. با لبخند دروغی ازشون پذیرایی میکنم. با لبخند دروغی میشیم کنار هم و حرف می‌زنیم و الکی می‌خندیم. به دروغ و بی میل موقع رفتن منو دعوت میکنن‌. به دروغ تشکر میکنم و بی‌میل قبول میکنم. به دروغ دست تکون می‌دیم بهم. به دروغ و بی میل میگم بازم تشریف بیارید....

زندگی نیست. یک زوال غم انگیزه این روال ‌‌.