از یک جایی به بعد، توی زندگی، وقتی فهمیدی چی میخوای و کیو میخوای، باید همیشه کیفت دم دستت باشه. چون هر لحظه ممکنه لازم بشه کیفت رو برداری و بزنی بیرون. فرقی نمی کنه ها، ممکنه از یه اتاق باشه و تنهایی هاش، از یه انجمن باشه و توقعاتش، از یه گروه باشه و دیدگاه هاش، از یه دفتر کاری باشه و آقای مدیر زیادی مهربونش، از برادرت باشه و اعتقاداش، از خانواده ای باشه که توش بار خودت رو می کشی و شاید هم از خودت... مهم اینه که یادت باشه این روزها کیفت دم دستت باشه. یادت نره این روزها همون روزهاست.... همین



پ.ن) بهار است دوباره... این بهار لعنتی