دارد بالا می آید

آخرین لیوان آبی که  بعد از قرص سر کشیده ام دارد بالا می آید در من . درست جایی کنار حلقومم چنگ انداخته و هرچی مدارایش می کنم بی خیال نمی شود و نمیدانم این چندمین روزیست که نگذاشته روحم هوایی تازه را نفس بکشد...

دارم بالا می آیم

آخرین پله ی بیمارستان را بی رمق و سرد بالا می آیم و دیگر نگران نیستم. دنبال مرز نگشته ام بین تشویش و بی قیدی. دنبال مرز نبوده ام بین التهاب و بی خیالی. مرزی نیست خطی نیست خط چینی هم نیست وسط خیابان تا راه برومش برومش برومش و برسم به ته جاده ای که می گویی تو در آن سویش ایستاده ای و اما  هیچوقت نفهمیدم پس چرا دستانم از دستانت خالیست

داری بالا می آیی

ببا. بیا تندتر. زود باش. وقت تنگ است. بیا لعنتی بیا . رسیده ای روی پلک هایم.پلک هایم این روزها با شنیدن اسمت داغند. بالا بالاتر.  یه کم بیشتر . زود. زودباش خسته شده ام می فهی. این من خسته است و  دلش دیگر شعر نمی خواهد فقط  بیا بیا...

...

شب اما در مسیر نیست. خیلی وقت است بالا رسیده.  زودتر از تمام ما . بعد از شب لیوان آبم بالا می آید. می پاشد تمام زندگی ام را به گند می کشد. برگه های کاری ام زیر نسخه ی آخر دکتر سند خورده اند به بی تابی و ترس. اسکایپم هم آن لابلا بالا می آید.... می شنوم که یک نفر می گوید: آتی باز موهات ره شانه نکردی.  حالت خوب استه؟