بهار نارنج بر "دار

2012-02-02T12:22:00.000-08:00

کوله پشتی برای سفر بهترین انتخاب است

کوله پشتی برای وقتی که از سفر بر میگردی و از جاده دلگیری و برای آنچه از آن خداحافظی کرده ای دلتنگ، بهترین انتخاب است

کوله پشتی برای وقتی که دست هایت را در جیب فرو کنی و صدای آهنگ در گوشت بچید و بی تعلق گام هایت را در انتهای سفر به سوی خانه برداری، بهترین انتخاب است

کوله پشتی برای به دوش کشیدن تمام حجم سکوت بعد از خداحافظی، بهترین انتخاب است

کوله پشتی برای حمل عکس یادگاری بهترین انتخاب است

کوله پشتی خودش می داند که باید پر از شکولات باشد تا بغضت را بهتر رو راحت تر قورت بدهی

کوله پشتی را دوست دارم

نقطه

2012-01-24T04:45:00.000-08:00

چند روزی توی فیس بوکم فکاهی نوشتم. عکس فانتزی نگاه کردم. و شعر ننوشتم!! یکی از دوستانم برام از پشت کرورها فاصله نوشته "میبینی شاد بودن چندان هم سخت نیست، پس ادامه بده همین راهی رو که چند روزه در پیش گرفتی و داری بهتر میشی"

زندگی پر از سه نقطه هایی ِ که دیگران مدام دنبال جواب صحیح میگردن برای اون نقطه چین ها. جواب های دیگران نه تنها بازی رو برای مهیج نمی کنه، که بلعکس، یه وقتایی ناامیدت می کنه از اینکه واقعا اینایی که کنارشونی تو رو میشناسند؟ این نا امیدی خیلی کبود و تاریک به نظر می رسه و بیشتر چنگ می زنه به تنهایی مبهمی که در خودت حس میکنی

می دونی چی میگم؟!؟

نه! نمیدونی....

2012-01-19T00:48:00.000-08:00

شال و روسری و پالتو و یه جفت عینک گنده گاهی خیلی خوبه... وقتی ژولیده ی ژولیده اینا رو می پوشی و میزنی بیرون تا کلافگیت رو با ماشینت و سیگارت و آهنگ مورد علاقه ی لعنتیت قسمت کنی و اینا نمیزارن که عابرهای خوشبخت و سرخوش بهفمند که آرایش نداری، که خط چشم نکشیدی، که داغونی، که چقدر زشتی...

فردا امتحان دارم و این برای دومین بار در عمرمه که یه امتحان اینقدر برام مهم و با اهمیت شده. چندمین بار این مسیر ساحلی رو رد می کنم و با تمام تلاشم زور می زنم تا خاطرات آرام بخشم یادم بیاد بلکه یک لحظه جدا بشم از اینهمه تشویشی که برای فردا به جونم افتاده

از کنار آدم ها رد می شم. از کنار ماشین های پیزوری مسافرکش. از کنار تک سرنشین های پر از علامت سوال. رد میشم از تمام صورتک هایی که باز حس وحشت از اونها تمام من رو پر کرده و هرچقدر آهنگ و سیگارم زور می زنن موفق نمیشن آرومم کنن. منتهای خواسته ی من امروز شنیدن صداییه که بهم بگه "ولش کن این امتحان کوفتی رو! نشد که نشد فدای سرت، خودم هستم، کنارت، شونه به شونه ات"... که نیست... بریدگی رو دور می زنم. ماشین کناری بوق می زنه اما از کنارم رد نمیشه. سردم می شه یک هو

2012-01-15T09:10:00.001-08:00

از تنهایی هایم تو را طلب دارم

از تمام دلتنگی هایی که هیچ وقت به تو ختم نشد!

طلب دارمت از جاده

از فاصله

و از همه ی چای های نیم خورده ای که در انتظار آمدنت سرد شد

پ.ن) چشم من به راهه عشقه...

2012-01-05T02:11:00.000-08:00

پیدا نمی کنم. تمام دیشب تا همین ساعت عصر همه جا را زیر و رو کرده ام و پیدا نمی کنم. کلافه و سر درگم کیف را بلند می کنی و به سمت در راه می افتی. خیز بر می دارم سمت در. دستانت را می گیرم و با التماس میگویم "نه! نرو. پیداش میکنم. ببین همه جا رو دارم می گردم. یه کم دیگه صبر کن باور کن پیداش میکنم" مستاصل و کلافه دست می کشی روی موهایم و با سر موافقت می کنی و می گویی "باشه باشه آروم باش نمی رم" خیالم آرام نمی شود اما . دوباره بر می گردم . همه جا را از اول می گردم. کشو های لباس وسط اتاق اند و تمام کمد ها خالی شده اند. آرام و زمزمه وار می گویی "آخه اونجا که جا نمیشه. چرا اونجا دنبالش می گردی؟" بدون اینکه سر بلند کنم و نگاهت کنم می گویم "آدم چه می دونه. من که حواس درست و حسابی ندارم. شاید گذاشتم همینجا که الان پیداش نمی کنیم

کیف را روی زمین می گذاری و روی مبل سه نفره ی روبروی تلویزیون ولو می شوی. تمام حجم تنت خسته است و من اندوهت را از پشت صندلی مبل حس می کنم. بر میگردم به آشپزخانه. کابیت ها را برای بار هزارم بیرون می ریزم. نیست. پیدا نمیکنم. چرا پیدا نمیکنم؟ کجا جا گذاشتمش؟ چرا جا گذاشتمش؟ تصاویر مبهمی روی نیم کره ی مغزم قل می خورد. دستم به ردیف فنجان های قفسه ی پایین گیر می کند و یکی از آنها به زمین می افتد. صدای شکستن فنجان تمام خانه را پر می کند. کف سالن می نشینم. صدای ترکیدن بلور با همهمه ی توی سرم قاطی می شود. سوت می شود. جیغ می شود. جیغ می کشم. سراسیه می آیی. بغلم می کنی. جیغ می کشم و مرتب تکرار می کنم "چرا پیداش نمی کنم؟ کجا گذاشتمش؟ کجاست؟ چرا نیست؟" سرم را بغل کرده ای و گریه می کنی و مدام می گویی "هیش آروم. پیدا میشه. هیش

....

تلفنت زنگ می خورد. رسمی حرف می زنی. جملات نامفهمومی می گویی و من سر در نمی آورم که "آهان، پس خبری نشد. نه خانم من هنوز نمیتونه چیزی بگه و کمکی بکنه" یعنی چه! دراز کشیده ام روی مبل سه نفره ی روبروی تلویزیون. آخرین باری که یادم می آید همینجا بود. روی همین مبل. تلفن را قطع می کنی و با یک لیوان شربت بر میگردی. تب دارم انگار. دست میکشی روی پیشانی ام. لبخند می زنی و لیوان را به لبم نزدیک می کنی. تشنه نیستم. رد می کنم. مجبورم می کنی چند جرعه بنوشم. بلند می شوم و زل می زنم در چشمانت و می پرسم "پیدا نشه چی؟" انگشتت را روی لبم می گذاری به نشانه ی سکوت. دوباره دراز می کشم"الان دقیقا چند ساعته که گم شده؟" روی زمین می نشینی. کنارم. تکیه می دهی به مبل و کوتاه جواب می دهی" خیلی ساعت" . دوباره می پرسم"از دیشب تا الان که اینقدر نمیشه. چرا من اینقدرشو یادمه؟" جواب نمی دهی. چشمانت پر از گریه اند. حس سوال دوباره ندارم. خوابم گرفته. پلک هایم سنگین و سنگین تر می شوند

....

چشم که باز می کنم نیستی. با هراس بلند می شوم. روی صندلی آشپزخانه نشسته ای و زل زده ای به بیرون. با دیدنم با ترس می پرسی "چی شده؟" چند قدم به تو نزدیک تر می شوم" فکر کردم رفتی" سرت را میان دست هایت می گیری و کلافه می گویی"کجا برم آخه . کجا میتونم برم. چرا هی اینو میگی. اینجا خونمونه می فهمی؟ من از اینجا کجا باید برم؟" نمی دانم چرا نمی گویم پس آن کیف دستی ات برای چه آماده است که بزنی بیرون. خجالت می کشم که بگویم دیروز صبح شنیدم که تلفنی می گفتی " یه جوری کارتمو بزن امروز هم دیر میرسم

بر می گردم به هال... "انباری!!"... شال و مانتوم را هول هولی می پوشم و می دوم بیرون. از صدای در بلند می شوی و تو هم به دنبالم. داد می زنی "کجا؟" داد می زنم"انباری رو نگشتم. شاید اونجا گذاشتمش" از پشت مرا می گیری و سعی میکنی مانع از جلو رفتنم بشوی. بازوان قوی و مردانه ات متوققم می کنند. با تقلا می خواهم جلوتر بروم. تقلایم خسته ات می کند. با التماس میگویم رهایم کنی میخواهم بروم. داغی سیلی ات که به صورتم می خورد خشکم می زند. لال می شوم. دست و پایم شل می شود. مبهوت نگاهت می کنم که تمام پهنای صورتت اشک شده. دستت را روی گونه ام می گذاری و داد می زنی:" توی انباری نذاشتیش. توی کشوی کابینت جا نمیشه. توی کمد نرفته. چرا نمی فهمی اونی که گم شده یه برگه کاغذ نبوده. گردنبند یادگاری مامان بزرگم هم نبوده که افتاده باشه زیر تخت. بچمون بوده. راه می رفته. نق می زده. می خندیده. نفس می کشیده. چطور ممکنه اشتباهی گذاشته باشیش لای ملافه های تخت؟!"

... بچمون....

بازوانم را می گیری و تا هال کمکم میکنی. دراز می کشم روی مبل سه نفره ی جلوی تلویزیون. آخرین باری که یادم می آید همینجا بود. روی همین مبل... سه نفره ! آره . سه نفر بودیم

2012-01-03T02:50:00.000-08:00

"من خوبم"

اینو باید مرتب این روزها با خودم تکرار کنم... "خوب بودن" و" مواظب خودم بودن" رو به خیلی ها قول دادم. مهم ترینشون مردی ِ که کرور ها دورتر از من نگرانمه و دلخوشی هام روی اسمش و صداش جا خوش کرده . بعدی دکتری ِ که نسخه پیچم کرده برای سردرد و تن درد و ناخوشی هام. مرتب تکرار می کرد چیزی که لازم دارم این نسخه ها نیست و شادی و احساس زندگیه! بعدی خواهرمه که وقتی می بینم با اس ام اس جک های بی سر و تهش چطور زور می زنه منو بخندونه، بیشتر احساس عذاب وجدان پیدا میکنم

"من خوبم"

و خوب بودن خیلی دور از دسترس نمیشه وقتی شب ها به "دوستت دارم " ها فکر کنم و فیلم نگاه نکنم و اخبار نخونم و کتاب هم ورق نزنم و تمام اونهایی که در خودم میشناختم و آتنا بودن رو تشکل میداد بزارم کنار و تلاش کنم برای بی تفاوتی!!

"من خوبم"

به شهادت همین قرص ها

من واقعا خوبم !!

پ.ن) ممنونم از آقای نامجو، برای نامجو بودنش. برای آلبوم جدیدش

2012-01-01T11:49:00.000-08:00

از جشن ژانويه ی چند سال قبل تا امسال، بیشتر از یک عمر گذشته. مری چشمکی به من می زند و با دستش اشاره می کند "با یه پیک موافقی؟" با سر تایید می کنم و ریز می خندد و چند لحظه بعد به جای پیک با یک لیوان پر بر می گردد و می گوید"به سلامتی خندیدن" تلخ است. تلخ می شوم. واژه ی خندیدن تلخم میکند این روزها که هنوز سر در گمم میان گذشته ای که همچون لیوان آبی ریخته شده جاری بر تن امروز است و فردای مبهمی که کابوس ِ تنها بودنم در آن آزارم می دهد. لیوانم را با یک نفس تا نیمه سر می کشم و مری غش غش می خندد و می گوید "آهااااااا" و سر خوش می رود سراغ مریم. مبل حلالی شکل ِ کنج هال را دوست دارم. مبل حلالی شکل ِ کنج هال جدایم می کند از های و هوی تن هایی که قهقه زنان تکه های شیرینی را با قهوه و چای سر می کشن و مرتب از حال و احوالم می پرسن و گاهی هم نیم نگاهی به صفحه ی تلویزیون دارند

روی مبل حلالی شکل کنج هال جایی پیدا کرده ام و لم دادم. مری مست مست کنارم ولو می شود و اشاره به حلقه ی توی دستم می کند و می پرسد "آره؟" می خندم . می خندد. می خندیم. بغلم می کند و می گوید "بعدی به سلامتیش" بدون حرف موافقت می کنم و بیشتر فرو می روم روی مبل. آدم ها دوتا می شوند. آدم ها دو تا دوتا می شوند. آدم ها دوتایی کنار هم می نشینند، حرف می زنند، می خندند. تنهایی سرک می کشد توی سلول های تنم. من گرمم است و بیشتر از همیشه دلتنگ! من گرمم است و برای یک جرعه نگاهت تشنه! من گرمم است و صدای خنده های مری توی سرم می کوبد. دنگ دنگ دنگ

مامان با سر یادآوری می کند که کافیست. جرعه ی آخر را می نوشم و با سر می گویم چشم. چشم هایم اما به دنبال ردی از قاب صورتت دانه دانه ی آدم ها را رج می کشد. تلفن سارو مدام زنگ می خورد. آدم های پشت خط می خندند. مری می خندد. مامان صدای تلویزیون را زیاد می کند. بازیگران می خندند. مری دستانم را می گیرد. می خندد. می خندم. می خندیم. می خندم می خندم... بوم! می ترک بغض ِ نبودنت روی صورتم

2011-12-29T07:19:00.001-08:00

دیگر با هیچ کوله و هیچ کتانی ای نمی شود به تو رسید

فهمیده ام که با هیچ اتوبوسی قرار نیست راه بیوفتم و به دروازه ی ظهیر برسم

باید قبول کرد که زندگی اینجا برای من همین است و نشستن کنار گور سرد تو هم آرزویی دست نیافتنی

پس

از همین راه دور

تولدت مبارک

زن تا ابد ایستاده بر فصل سرد

2011-12-24T11:08:00.000-08:00

دلتنگ که باشی

بهانه گیر هم می شوی....

کسی امروز خورشید را ندیده است؟

2011-12-21T03:13:00.000-08:00

یلداست عزیزم

یلداست تمام شب های این زن و این چندمین تاریخ است که فروغ را فال می گیرد به مسند حافظ و دلتنگی های مردش را دانه می کند به قاب سرخ انار های دون شده ی دلش در این سرمای بی او بودن

همه شب یلداست دخترکم و سالهاست که سپیده سر بر نیاورده در این ضمحریر زندگی زمستانی. یک قلپ دیگر از این چای داغ باز می گرداند تمام حجم سرد این زن را به گرمای آغوشی که او را جز فاصله از آن سهمی نیست و تو امشب باز برایش تصویر حسرت دوباره ی طفلی هستی که هرگز مادر صدایش نکرد

امشب شروع شد به پک اول سیگار و پوزخند فاصله و لعنت به جغرافیایی که جدایی دارد و زندگی که چنگ زده به نشدن و شمعی که می سوزد بی انعکاس شعله اش بر شب.... و این شعر، که یادگار امشب است از این زن که هیچگاه مادر تو نشد

حافظ دروغ می گوید. و حتی فروغ هم

فال یعنی

نقش خشکیده ی قهوه روی فنجان؛

استفراغ خوشبختی....

........

پ.ن اول) یلدا نوشتنم نمیاد وقتی رقیه ی عزیزم اینجا رو نمی خونه

پ.ن دوم) اصلا یلدا نوشتنم نمیاد وقتی برگ فالم رو توی دست های تو جا گذاشتم

2011-12-19T10:54:00.000-08:00

جمعه عصر با خواهرم حرف میزدم و می گفتم که چقدر دوباره احساس تنهایی می کنم این روزها و دلتنگم. روی میز نهار خوری نشسته بودیم و بهانه ی یک فنجان قهوه میانمان سرآغاز این بود که تعریف کنم از پریشانی ِ خواب شبهایم و بی خوابی آزاردهنده ای که گرفتارش ام. خواهرم توصیه ی جدیدی نداشت جز مثل همیشه اینکه کمتر خبر ها را بخوانم و کمتر فکر کنم و کمتر سخت بگیرم و کمتر اشک بریزم و کمی با خودم مهربان تر باشم

دیروز عصر بعد از کلاس دو ساعته ای که هفته ای یک روز به صورت خصوصی دارم راهی شدم تا سفارش مامان را از خواهرم تحویل بگیرم. پشت درب منتظر بودم. دختر خواهرم با ذوق در را باز کرد. بعد از چند ماچ محکم و غافلگیر کننده از من خواست منتظر بمانم. چند دقیقه ی بعد با عروسک کوچکش برگشت و در مقابل نگاه متعجب من و خواهرم روی صندلی کنارم نشاند و گفت " خاله من شبها این عروسکمو بغل می کنم و می خوابم و خواب بد هم نمی بینم. بیا ببر مال تو شب ها بغلش کن تا دیگه خواب بد نبینی"یادم نیست چند بار لپ های گردش را بوسیدم. چند بار به خودم فشارش دادم. یادم نیست تا رسیدن به خانه چند بار اشک هایم را نچکیده پاک کردم چند بار عروسک را بو کردم. فقط خوب یادم هست تمام دیشب تا امروز، هروقت نگاهم به روی تختم می افتد و عروسک پاندای سیاه و سفید تپل گوشه ی تختم را می بینم سرشار می شوم از زندگی و شک می کنم به سیاهی مطلق این روزها و دلم میخواهد فردایی در کار باشد بر این من ِ زخمی

2011-12-16T10:01:00.000-08:00

کم کم دارم از شنبه ها می ترسم. از شنبه ها و اول هفته. از شروع هفته. از شروع یک هفته ی خالی و بی فایده ی جدید. از شنبه و دوباره تکرار روزمرگی های همیشه. دارم می ترسم از هفته ها، از روزها، از اینهمه دور ِ باطل که توی زندگیم خورده. می ترسم از روزها و لحظه هایی که بدون هیچ نتیجه ای فقط به شب می رسن و جز تنهایی همیشگی هیچ حرف دیگه ای برام ندارن

2011-12-13T22:00:00.001-08:00

خواب بدون کابوس دونه ای چنده؟

چقد باید هزینه داد تا بهش رسید؟

چند مرحله کابوس باید رد کرد تا بشه یه شب خواب زندگی رو دید؟

2011-12-11T06:17:00.000-08:00

حرف که برای زدن داشته باشی و نزنی، کم کم خفه می شوی. خفه شدن نه مثل وقتی که چنگ زده باشن به نفس ات، نه! مثل وقتی که حلقومت گرفته باشد و هیچ کلمه ای از آن عبور نکند. خفه می شوی و کم کم لال می شوی و وای از غمناکی ِ روزی که دلت بخواهد حرف بزنی و ببینی که نمی توونی.... لابلای برگه های ریخته روی زمین به دنبال ردی از دلخوشی می گردم و سر وقت قرص م رو می بلعم تا بیشتر از این مشوش نکنم مردی رو که از کیلومتر ها دورتر نگران منه

بارون می باره...بی خیال ِ برگه ها و درس میشم، بهتره بخوابم.... سعی میکنم به هیچ اتفاق و یا خاطره ای فکر نکنم ... قرص رو قورت میدم و دستمال سرم رو سفت تر دور سرم می بندم و می خزم روی تخت. چراغ ها خاموش اند. سعی میکنم به گذشته ها فکر نکنم. به آدم هایی که امروزپوست انداختند و عوض شدند. به اینکه چی بودند. به جمله هایی که این روزها ازشون می شنوم و مبهوتم میکنن... فرو میرم توی تخت و به هیچ چیز فکر نمیکنم.... بارون مرتب می باره و می پیچم لای پتو . توی سرم میخ بلندی فرو می ره. چشمامو می بندم و دلتنگ مردی میشم که دوست داشتنش تنها تصویر روشنیه که دارم.... یکی یکی تصویر های تلخ توی سرم رو خط میزنم. مرز خودم و دیروز باید مشخص بشه. باید بتونم گذشته رو تمومش کنم . گذشته اصلا نبوده انگار، اگه این آدما اینایی هستن که میگن، اونچه که بر من گذشته لابد یه خواب بد بوده و بس.... میخ از توی سرم در آورده میشه و با قدرت بیشتری فرو میره... یادم میاد یه قرصی ... بلند میشم، چراغ ها خاموشند و لیوانم خالی...

پ.ن) دریا دریا... دریا. چه خوب شد که مرا/ تر کردی

2011-12-06T01:01:00.000-08:00

از شانزده آذر هشتاد و نه تا شانزده آذر نود؛ خاطره ی سیبی که گاز زدیم با پوست

از شانزده آذر هشتاد و نه تا شانزده آذر نود، جاده و مسیر و رفتن وآمدن و رسیدن و شوق دیدار های چند ساعته

از شانزده آذر هشتاد و نه تا شانزده آذر نود، ترمینال تهران، ترمینال شرق ترمینال غرب و ...تو

از شانزده آذر هشتاد و نه تا شانزده آذر نود، ترمینال غرب، ترمینال شرق، ترمینال تهران، خداحافظی پشت پنجره اتوبوس های رنگارنگ و رج کشیدن ِ هوار ِ دلتنگی بر جاده

از شانزده آذر هشتاد و نه تا شانزده آذر نود، من و نام دیگرم که "حوا" بود

از شانزده آذر هشتاد و نه تا شانزده آذر نود، پیاده رو ها ی شهری که خاطره ی قدم های تو را ثبت می کند

از شانزده آذر هشتاد و نه تا شانزده آذر نود، هزار تاریخ ِ نرفته میان ما و شبانه های فروغ و مولوی و نامجو

از شانزده آذر هشتاد و نه تا شانزده آذر نود، تو ... تو ... و تو

2011-12-03T01:58:00.000-08:00

بعضی دردها را جان به جانشان کنی بی درمانند. حالا تو هی مدام پله های مطب دکتر را بالا و پایین برو و مدام قرص و کپسول قورت بده! دردت سر جایش است و اینهمه تجویز های رنگارنگ به هیچ کجایش هم نمیخورد و آخر این تویی که خسته می شوی از اینهمه این در و آن در زدن. خسته می شوی از بس هرکس که به تو رسید نشانی یک دکتر جدید داد، خسته می شوی از اینهمه دارو و صبح ِ بعد دوباره درد از نو! خسته می شوی و آن وقت می خزی روی تخت و دلت فقط یک آغوش گرم مادرت را میخواهد برای فراموش کردن اینهمه درد اما دریغ ....

باید یاد بگیری با این دردها زندگی کنی. باید یاد بگیری این سر باید همیشه درد بکند. باید بفهمی و باور کنی که حق دارد اینقدر درد بکند. باید حق بدهی که اینهمه درد بکند وقتی هر روز اینهمه تشویش و غم به رویش هوار میکنی. باید بدانی زنانگی ِ به قاموسی که میخواهی باشی تاوان دارد و تاوانش این درد غریبی است که چنگ زده بر جانت و رهایت نمی کند. یک جایی رها کنی این آدم های دلسوز را و بدانی که این سر نیست که درد دارد، بودن است که در تو درد می کند

...

این روزها، غربت تو هم از روی صندلی دکتر بلند می شود، تمام پیاده رو را با تو گام بر می دارد، از کنار سایه ی مادرت می گذرد و روی تختت دراز می کشد و.. سرش هم درد می کند

پ.ن) تنها دیوار خانه ام می داند

من و این زمستان سرد

این زمستان یخی

این روزها

با هم چه اخلاط می کنیم....

(م. روان رشید)

2011-11-30T08:22:00.000-08:00

شعر های من

ردیف ِ منظم ِ دلتنگی های زنی است

که قافیه اش

چشمای تو را کم دارد

2011-11-24T04:59:00.000-08:00

امسال، امروز، در همین چهارمین روز آذر، پیشنهاد می کنم از خجالت مقابل آمنه بهرامی قلممان را کنار بگذاریم و به صداقت ِ حرفها و نوشته های خودمان شک کنیم. مصداق بارز خشونت در یک جامعه ( کاری به محیط محدودتری به نام خانواده ندارم) همین دخترک خواهد بود که بسیاری از ما برایش مقاله ها و نامه ها و یاد داشت ها نوشتیم و چه ناآگاهانه از درد و رنجی که بر او رفته و می رود؛ او را متهم به سنگ دلی کردیم، و امروز که دیدیم قانون با چه صراحتی او را در ادامه ی راه تنها گذاشته، مثل همیشه لال شده ایم و حناق به قلممان افتاده و اصلا انگار نه انگار که ما بودیم که علم بر دار کرده بود که ای وای انسانیت را چه شد و قصاص فلان است و قصاص کننده هنوز روی خط ِ خون راه می رود و قصاص شونده تنها فرد ِ مظلوم ِ آن نمایش مسخره ی ما بود

امروز، 25 نوامبر، رو به آمنه بهرامی می گویم که شرمنده ام از آنچه تا دیروز بر او رفت و بسیار بسیار دردمندم از آنچه امروز بر او می رود. خشونت تنها سیلی ِ پدر یا همسر نیست. خشونت همین فرهنگ ِ "گوسفند وار حرف زدن و رفتار کردن و دنبال کردن" در ماست که تنگنای اخلاقی می سازیم برای تمام زنانی که قربانی خشونت شده اند و به وقت ِ بی داد گاه ِ استعانت حقوق نداشته، به حکم ِ اخلاقیات ِ نداشته ی من و تو و تمام ِ ما به اصطلاح فرهیختگان، ناچار به گذشت می شوند تا چوبی دیگر بر پیکر انسانیت زده شود در این وانفسای انسانیت

یادم نمی آید هرگز نوشته باشم که بگذرد از حق ِ قصاصش، یادم نمی آید که بی تفاوت و شعارمآبانه به زیبایی ِ از دست رفته اش نگاه کرده باشم و برای "در مسیر بودن" نوشته باشم که بزرگ باش و ببخش! یادم هست تمام ناراحتی من از توحش ِ ملتی بود و هست که هنوز در صحنه های قصاص حاضر می شوند و با ولع فیلم می گیرند و با لذت سوت می کشند. اما امروز، بیشتر از تمام آنانی که مدح ها سر داده بودند در رسای گذشت، شرمنده ام از نوشتن نام ِ دخترکی که زیبایی اش طعمه ی زوزه ی شغال عاشق پیشه گشت و به اسم عشق قطره قطره ی لبخندش سوخت، و طراوت روح و مشت های پر غرور و حق ِانسان بودنش طعمه ی کرکس های صاحب قلمی شد که بر لاشه ی زنانه ی درد کشیده و پر از عطوفت ِ او چمپره زده و مرثیه سرایی کردند

امسال، در این ششمین 25 نوامبری که واژه ی "خشونت علیه زنان" برایم تعریفی خارج از چارچوب کلمات و یادداشت ها پیدا کرده، نام آمنه بهرامی را در صدر لیستی قرار می دهم که تمامیت ِ انسان بودن را شرمنده ی اشک های خود کرده است

خشونت های رایج اجتماعی، زخم هایی عمیق تر از سیلی و شکستن دست و پا و حبس های خانگی بر پیکرزن بودن می زنند و هیچ کمکی از هیچ نهادی ساخته نخواهد بود تا زمانی که از مصادیق خشونت پرده برداری نشود و ندانیم که "اجبار" و"تنگای اخلاقی " هم خشونت بارزی است که در خانواده ها و جامعه ای که هنوز فرهنگ ِ احترام به انتخاب در آن تعریف نشده است، که روزانه بر تن زنانگی جاریست

........

پ.ن) مدرسه فمنیستی را بخوانید :: امسال 25 نوامبر 2011 ، مصادف با 4 آذرماه 1390 خورشیدی، همچون سال های گذشته، سالگرد «روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان» بار دیگر به ما زنان ایرانی، فرصت دوباره ای بخشیده است که تلاش های مان را برای مبارزه با اشکال گوناگون خشونت علیه زنان، بسیج کنیم

پ.ن دوم) تنها من نیستم! زنان اينجا همه دردمند اند، و من از اين همه درد دردم ميگيرد...